Malarstwo Warszawa

Sztuka Młodej Polski powstała około 1890r. pod wpływem tendencji ogólnoeuropejskich, ale także była wynikiem konieczności przeprowadzenia reform w konserwatywnym, zastałym środowisku twórczym, zdominowanym przez realizm i malarstwo historyczne.

W 1898 roku A. Górski, pisarz i publicysta, przedstawił w opiniotwórczym czasopiśmie „Życie”, cykl artykułów pod tytułem „Młoda Polska”, który to tytuł przypieczętował nazwę nowego kierunku. Secesja polska, ulegając dekadenckim nastrojom pesymistycznym, teoriom filozoficznym, odczuwając niepokój moralny schyłku wieku, czując alienację twórcy, pragnęła walczyć z akademizmem, marzyła o wolności politycznej i duchowej Polski. Nie akceptując sztuki pozytywizmu w literaturze i realizmu w plastyce, zmierzano do odnowy w sztuce poprzez wskrzeszenie misyjnej, romantycznej roli artysty, wierzono w symbol, poezję romantyczną, uważano, że sztuka musi być elitarna. Głównym ośrodkiem twórczym był Kraków, gdzie represje zaborców nie były tak silne, jak w pozostałych zaborach.

Architektura

Architektura secesyjna w Polsce podążała za nowym nurtem europejskim, przeszczepiając na grunt polski pewne elementy płynące z Francji i z Wiednia. Nasi architekci lubili miękką, płynną, dekoracyjną linię, organiczny lub abstrakcyjny rysunek elementów zdobniczych na elewacjach domów, ale także cenili bardziej wstrzemięźliwą i mniej kapryśną strukturę budynku. Twórcy często poprzestawali na przebudowie wnętrza kamienicy i dokonywali zmian w ornamentyce fasady, aplikując ją różnorodnymi formami organicznymi lub abstrakcyjnymi. Ich ulubionymi motywami były ptaki, liście kasztanowca, bluszczu czy lauru oraz kwiaty lilii, róż, jabłoni. Architekci dbali o wykonanie kutych w żelazie bram i balustrad o zawiłym, często abstrakcyjnym deseniu, współpracowali w witrażownikami, którzy zdobili swymi dziełami klatki schodowe. Starali się integrować

architekturę wnętrz z projektami architektonicznymi całej budowli.
Rzeźba

warszawa.pl/wp-content/uploads/2009/11/02-rz-000686_0011-100x74.jpg" alt="02-rz-000686_001[1]" width="100" height="74" />
Rzeźba młodopolska obdarzona była tymi samymi cechami, jakie posiadała rzeźba całej Europy. Bogata była w wątki symboliczne, ekspresyjne, erotyczne, ukazywała licznych ludzi wielkich i znanych, przedstawiała postacie kobiet, które często utożsamiano ze zwodniczą, płochą weną twórczą, muzą artystów. Kobiecy wizerunek był pełen kokieterii, piękna zmysłowego, które emanowało, prowokowało i kusiło. Obok tego powstawały psychologiczne studia portretowe artystów, intelektualistów, ludzi nauki i sztuki. Były dynamiczne, antyklasycznie, swobodnie, asymetrycznie komponowane, eksponujące duchowe piękno człowieka.

Malarstwo

Malarstwo Młodej Polski próbowało zreformować zakorzenione w naszym kraju malarstwo akademickie i realistyczne, ale znacznie różniło się od prac zachodnioeuropejskich. Często zresztą, obok charakterystycznych dla secesji środków formalnych, nie rezygnowało z typowego języka malarskiego, nie zapomniało o perspektywie i światłocieniu, nie było tak rozgorączkowane tematami erotycznymi, nie traktowało kobiety, jako demona obdarzonego pięknym ciałem i okrutną duszą o niszczycielskiej sile. Zbyt głębokie były nieszczęścia polityczne polskiego narodu, by myśleć o tak efemerycznych problemach. Naszych malarzy inspirował pejzaż, który miał odzwierciedlać niepokój, strach, a zarazem boskie piękno tworzenia potęgi natury. Często przewijały się wątki polityczno – historyczne, tyle że nie wyrażane wprost, a przez metaforę, odrodziło się zainteresowanie wsią, ale nie jej nędzą, a bogactwem jej zwyczajów, kultury, barwnym folklorem. Nie zapomniano także o portrecie psychologicznym, którym kierowały te same zasady, co w rzeźbie.

Podobne:

• Malarstwo francuskie nie
• Lorenzo Ghiberti
• Sztuka Baroku
• Epoka nowożytna na Śląsku
• Języki Śląska